Nieuws

Milieukeurmerken niet betrouwbaar, maar ook niet onbetrouwbaar

Veel bedrijven gaan er prat op dat hun voedselproducten gemaakt worden op een wijze die behoud en duurzaam gebruik van agrobiodiversiteit garanderen. Afgedwongen wordt die productiewijze niet, bedrijven hebben er zelf voor gekozen. Maar hoe betrouwbaar is die vrijwillige zelfregulering? Worden de voorschriften wel nageleefd? En hoe intensief is de controle? Deze vragen stelt de Utrechtse studente Mariëtte van Amstel-van Saane in haar proefschrift waarop ze half oktober promoveerde aan de Universiteit van Utrecht. Ze onderzocht met behulp van een nieuw ontwikkeld analysemodel drie typen reguleringen: * milieukeurmerken die deel uitmaken van internationale keurmerkfamilies; * productspecifieke milieukenmerken; en * contractteelt. Voor ieder type zelfregulering selecteerde ze vijf cases, zodat ze in totaal vijftien zelfreguleringen beoordeelde. Geen van de onderzochte zelfreguleringen blijkt voor 100% betrouwbaar: "Ze kunnen allemaal geplaatst worden in een grijze zone, het schemerlicht tussen betrouwbaar en onbetrouwbaarheid." Vandaar de hoofdtitel van haar dissertatie: 'Twilight on self-regulation'.